De oorzaken van het tibial stress syndrome

De laatst genoemde komt het minst vaak voor. Symptomen zijn een tintelend gevoel of een slapende voet of been. Dit komt door een verstoring van de bloedtoevoer door zwelling binnen een gedeelte van een onderbeenspier. Het compartimentsyndroom komt relatief vaak voor na scheenbeenbreuken.

 

Het tibial stress syndrome is de meest voorkomende vorm van shin splints en wordt gezien als een overbelastingsblessure. Er zijn veel spieren en pezen in het onderbeen die aan het scheenbeen hechten. Wanneer de spanning op de spieren en pezen te grote vormen aannemen heeft het als gevolg dat er te hard aan de aanhechtingsplaatsen op het bot getrokken wordt. Het te veel aan stress op het scheenbeen zal gepaard gaan met pijnen aan het beenvlies.

Pijnen aan de buitenzijde van de scheenbeen duiden op overbelastingsklachten van de spieren die verantwoordelijk zijn voor het optrekken van de voet. Meestal is het de binnenzijde van het scheenbeen die roet in het eten gooit. Factoren die shin splints of te wel het tibial stress syndrome veroorzaken zijn:

 

- Een slechte trainingsopbouw;

- Overbelasting door te intens en te lang of te vaak sporten;

- Overgewicht;

- Verminderde bewegelijkheid in de heupen;

- Routinematig gebruik van steunzolen;

- Verminderde bewegelijkheid van de enkels;

- Gebrekkige looptechniek;

- Beenlengteverschil;

- Een te kort aan krachtuithoudingsvermogen van de kuitspieren;

- Overpronatie (tijdens het afwikkelen van de voet zakt de enkel naar binnen).

 

Sporters bij wie eerder het tibial stress syndrome is gediagnostiseerd hebben een verhoogde kans op herhaling van deze klacht. Vrouwen zijn het meest gevoelig voor deze blessure. Dit komt o.a. doordat vrouwen andere bewegingspatronen hebben als mannen en daardoor eerder overproneren.

Shin splints is een klacht waar moeilijk vat op te krijgen is. Sportlieden dienen vooral preventieve maatregelen te nemen. Specifieke spierversterkende oefeningen voor de kuitspieren, verbeteren van je looptechniek en een goede trainingsopbouw is sterk aanbevolen. Echter, een algemeen trainingsprogramma wat gericht is op kracht, coördinatie en flexibiliteit heeft geen enkel preventief effect.

De behandeling van een tibiaal stressfractuur

Een tibiaal stressfractuur is een overbelastingsblessure die regelmatig voorkomt in sporten zoals hardlopen en voetbal, en in het bijzonder bij vrouwelijke hardlopers. De blessure ontstaat doordat er een te veel aan stress (druk) op het onderbeen ontstaat. In een ver gevorderd stadium zal er op het scheenbeen oneffenheden te voelen zijn op de plaats waar de pijn ervaren wordt.

Onder sporters worden stressfracturen vrijwel altijd in het scheenbeen (tibia) waargenomen. Van deze blessures zijn ruim de helft daarvan in het onderste derdedeel gerapporteerd en 30% in het middenstuk van de tibia. In het bovenste gedeelte van het scheenbeen wordt de pijn het minst vaak ervaren. Factoren die debet zijn aan de klachten zijn:

 

• Hardlopers bij wie in het verleden eerder deze diagnose is gesteld;
• Vrouwen wiens knieën tijdens het hardlopen te ver naar binnen bewegen. De hoek die door het overmatig naar binnen bewegen van de knie gecreëerd wordt zorgt bij het neerkomen voor een verhoogde druk op het scheenbeen;
• Een gebrekkige looptechniek;
• Hardloopsnelheid. Een hogere snelheid zorgt voor grotere stappen. Des te groter de stap des te meer compressie er op de tibia komt;
• Overgewicht;
• Beenlengteverschil;
• Blanke mensen hebben een lagere botmineralendichtheid dan donkere mensen. De dichtheid bepaalt o.a. de sterkte van het bot;
• Te kort aan kracht in de kuitspieren;
• Menstruele cyclus is tevens een mogelijke oorzaak.

Het genezen van shin splints

Aan het begin van een sportseizoen zullen de spieren, pezen en botten moeten wennen aan de belasting. Voer de belasting geleidelijk op. Het menselijk lichaam is een sterk wezen wat veel en zware lichamelijk arbeid kan verzetten, mits je het lichaam de tijd gunt om zich aan de verhoogde belasting aan te passen. Wanneer het onheil zich aankondigt dan geeft ijzen en allerlei zalfjes wellicht een kortdurend pijndempend effect, maar het neemt shin splints niet weg.

 

De oplossing is vaak in de oorzaak te vinden. Controleer je looptechniek, train je kuitspieren en pas je loopsnelheid aan. Kleinere passen (hogere pasfrequentie) geeft het botweefsel meer rust wat het genezingsproces ten goede komt. Als hardlopen inmiddels door shin splints onmogelijk is geworden dan is het aan te raden om enkele weken (botweefsel heeft ongeveer 6 weken nodig om goed te genezen) van sport te veranderen. Je kunt bijvoorbeeld gaan zwemmen.